คำไวพจน์ ป่า

คำไวพจน์ ป่า คือคำที่มีความหมายคล้ายหรือใกล้เคียงกับคำว่า ป่า ใช้ในบทประพันธ์ได้หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็น กาพย์ โคลง กลอน หรือแม้แต่ร้อยแก้ว เราสามารถใช้คำเหล่านี้ในการเรียกป่าได้ทั้งสิ้น ตามแต่ความประสงค์ของเรา เช่น ให้คำคล้องจองกัน หรือได้คำที่สละสลวยเป็นเสน่ห์ของภาษาไทย โดยที่ยังคงความหมายดั่งเดิมตามบริบทของการใช้คำ

คำไวพจน์ของคำว่า ป่า มีหลายคำ แต่ละคำมีความหมายที่สามารถทดแทนกันได้ แต่ก็อาจจะความหมายแบบอื่นที่แตกต่างกันออกไปบ้าง ทั้งนี้การใช้งานต้องดูที่บริบทประกอบด้วยเพื่อให้เป็นการสื่อสารที่ครบถ้วนและถูกต้องตามบริบทที่ต้องการ

คำไวพจน์ ป่า คืออะไร?

ป่า = พนาวัน / ชัฏ / พงพนา / พนา / ไพรสัณฑ์ / พงไพร / พงพี / ไพรวัน / พนาลี / พนาดร / อรัญญิก / เถื่อน / พนัส / ไพร / ดง / อารัณย์ / อารัญ / พง

คำไวพจน์ ป่า คือ ป่า = พนาวัน / ชัฏ / พงพนา / พนา / ไพรสัณฑ์ / พงไพร / พงพี / ไพรวัน / พนาลี / พนาดร / อรัญญิก / เถื่อน / พนัส / ไพร / ดง / อารัณย์ / อารัญ / พง

ป่า หมายถึง?

ป่า ความหมายตามพจนานุกรมไทย พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน หมายถึง:

  1. น. ที่ที่มีต้นไม้ต่าง ๆ ขึ้นมา, ถ้าเป็นต้นสัก เรียกว่า ป่าสัก, ถ้าเป็นต้นรัง เรียกว่า ป่ารัง, ถ้ามีพรรณไม้ชนิดใดชนิดหนึ่งขึ้นอยู่มาก ก็เรียกตามพรรณไม้นั้น เช่น ป่าไผ่ ป่าคา ป่าหญ้า; (กฎ) ที่ดินที่ยังมิได้มีบุคคลได้มาตามประมวลกฎหมายที่ดิน; เรียกปลากัดหรือปลาเข็มที่เป็นพันธุ์เดิมตามธรรมชาติว่า ลูกป่า; (โบ) เรียกตําบลที่มีของขายอย่างเดียวกันมาก ๆ เช่น ป่าถ่าน ป่าตะกั่ว. ว. ที่ได้มาจากป่าหรืออยู่ในป่า เช่น ของป่า ช้างป่า สัตว์ป่า คนป่า, ที่ห่างไกลความเจริญ เช่น บ้านป่า เมืองป่า. ก. ตีดะไป ในคําว่า ตีป่า.

คำที่มีความหมายคล้ายกับ ป่า

มีความหมายในพจนานุกรมไทย ดังนี้

  1. ชัฏ หมายถึง [ชัด] (แบบ) น. ป่าทึบ, ป่ารก, เซิง, เช่น ตัวก่านกาจชาติชัฏขน. (ม. คําหลวง ทานกัณฑ์). (ป., ส. ชฏา).

  2. ดง หมายถึง น. ป่าที่มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นหนาแน่น เช่น ขึ้นเป็นดง, ที่ซึ่งมีต้นไม้อย่างใดอย่างหนึ่งขึ้นหนาแน่น เช่น ดงกล้วย, โดยปริยายเรียกสถานที่ที่มีคนหรือสัตว์เป็นต้นประเภทเดียวกันรวมอยู่ด้วยกันมาก ๆ เช่น ดงผู้ร้าย ดงเสือ.

  3. พง หมายถึง น. ดงหญ้าหรือดงไม้ที่เป็นหมู่ ๆ หรือที่รก ๆ เช่น ป่าดงพงพี รกเป็นพง.

  4. พงพี หมายถึง น. ป่าดง.

  5. พนา หมายถึง น. ป่า, พง, ดง, (มาจาก พน เติมสระอา เช่น พนาดร = ป่าสูง พนาสณฑ์, พนาสัณฑ์ = แนวป่า, ราวป่า).

  6. พนาดร หมายถึง น. ป่าสูง, ใช้ว่า วนาดร หรือ วนาดอน ก็มี.

  7. พนาลี หมายถึง น. แนวป่า. (ส. วนาลี).

  8. อรัญญิก หมายถึง น. ป่า, บริเวณป่า, โบราณเขียนเป็น อรญญิก หรือ อไรญิก ก็มี เช่น ในกลางอรญญิก, เมืองสุโขทัยนี้มีอไรญิก. (จารึกสยาม), (โบ) วัดอรัญญิก เช่น ไปสูดญัดกฐินเถิงอไรญิกพู้น. (จารึกสยาม). ว. ที่เกี่ยวกับป่า เช่น อรัญญิกาวาส. (ป. อารญฺก ว่า เกี่ยวกับป่า).

  9. อารัญ หมายถึง ว. อยู่ในป่า, มีในป่า. (ป. อารญฺ; ส. อารณฺย).

  10. อารัณย์ หมายถึง ว. อยู่ในป่า, มีในป่า. (ป. อารญฺ; ส. อารณฺย).

  11. เถื่อน หมายถึง น. ป่า เช่น เข้าเถื่อนอย่าลืมพร้า. ว. ห่างไกลจากที่อยู่ของคน, ห่างไกลจากความเจริญ, มักใช้ประกอบคํา ป่า เป็น ป่าเถื่อน; ไม่ถูกต้องตามกฎหมาย เช่น เหล้าเถื่อน ฝิ่นเถื่อน ปืนเถื่อน หมอเถื่อน.

  12. ไพร หมายถึง [ไพฺร] น. ป่า; ขอบ, ริม, เรียกตอกเส้นกลม ๆ ที่อยู่ใต้ขอบกระบุงกระจาดเป็นต้น ว่า ตอกไพร.

  13. ไพรวัน หมายถึง น. ป่าไม้.

  14. ไพรสัณฑ์ หมายถึง น. แนวป่า.

 ภาพประกอบ

  • คำไวพจน์ ป่า คืออะไร?, คำในภาษาไทย พนาวัน กลุ่มคำไวพจน์ คำไวพจน์กลุ่ม ธรรมชาติ

 คำไวพจน์ที่คล้ายกัน

ประชาชน ประโยชน์ ปลา ปาก ปี ป่วย สิงโต

หาคำศัพท์ไม่เจอ หรือยังไม่เห็นคำที่ต้องการ?

ช่วยแนะนำคำใหม่ให้เราสิ
แจ้งเพิ่มคำ

 ความคิดเห็นในหัวข้อ "ป่า"

 คำไวพจน์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

 บทความปักหมุด

 บทความอื่น ๆ จาก "คำไวพจน์"